Kalbim Unut Bu Şiiri

    This site uses cookies. By continuing to browse this site, you are agreeing to our Cookie Policy.

    • Kalbim Unut Bu Şiiri

      Uğuldayan ve hep uğuldayan
      Bir orman kadar üşüyorum şimdi
      Yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda
      Yanlış ve zehirli çiçekler açıyor
      Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık
      Su ve ses kadar beklediğim
      Ne kaldı geride, bilmiyorum
      Uzanıp uyumak istiyorum gölgeme
      Ve sarınmak o kocaman gözlerin
      Uğuldayan rüzgârlarına
      Bir acıyı yaşarım ve zehrinden
      Çiçekler üretirim kömür karası
      Uçurum kadar bir yalnızlık
      Yaratırım kendime, atlarım
      Anısı yoktur küçük rüzgârların
      Yapraklarım yok artık kuşlarım yok
      Büsbütün viran oldu dağlarım
      Ezberimdeki türküler de savrulup gitti
      Ömrümün karşılığı kalmadı sesimde
      Sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü
      Yanlış, daha baştan yanlış
      Bir şiirdi bu, biliyorum
      Ve belki ömrümüzün yakın geçmişi
      Bu kadar doğruydu ancak, kimbilir
      Kalbim unut bu şiiri
      Ahmet Telli